Padaczka wieku dziecięcego

Charakterystyczne objawy padaczki dziecięcej to napady dziecięce ( zespół Westa) , zespół Lennoxa ,napady nieświadomości , napady miokloniczne ,oraz duże napady toniczno – kloniczne .

Napady dziecięce ( zespół Westa ) charakteryzują się skurczami zgięciowymi pojawiającymi się w wieku od kilku tygodni do 3-4 r. życia. Rozwój psychoruchowy ulega zahamowaniu lub nawet cofnięciu. Ta grupa napadów padaczkowych występuje w przebiegu niektórych chorób mózgowych np. kiła wrodzona.

U dzieci rozwijających się prawidłowo przed zachorowaniem wczesne opanowanie napadów umożliwia uniknięcie degradacji psychoruchowej. Około 4-5 roku życia napady samoistnie ustępują. Przeważnie pozostaje upośledzenie umysłowe z zaburzeniami psychoruchowymi. Śmiertelność w tym typie padaczki jest wysoka.
106005d.jpg

Zespół Lennoxa – dominują napady miokloniczno – atoniczne. Napady z utratą świadomości i obniżeniem napięcia mięśniowego. Mogą wystąpić napady toniczne oraz kloniczne. Napady toniczne pojawiają się we śnie, towarzyszy im napięcie mięśniowe, które kończy się nieznacznymi drgawkami lub zwiotczeniem mięśni. W napadzie klonicznym obserwuje się rytmiczne skurcze i rozkurcze, mogą wystąpić inne napady drgawkowe. Zespół Lennoxa pojawia się zwykle między 2 a 6 r. życia. Rozwój psychoruchowy zostaje zahamowany. Gdy choroba zaczyna się w późniejszym okresie, nie obserwuje się upośledzenia umysłowego.
Napady nieświadomości – mogą występować od 4 do 14 r. życia. Najczęściej pojawiają się około 7 r. życia. Charakteryzują się kilkusekundową utratą świadomości bez upadku. Ruchy gałek ocznych skierowane są ku górze, głowa uniesiona, mruganie powiekami. Niekiedy występują automatyzmy polegające na ruchach ust i żuchwy, oblizywaniu, cmokaniu, mlaskaniu. Dziecko sprawia wrażenie nieobecnego. Po napadzie dziecko powraca do swoich czynności. Rozwój umysłowy na ogół jest w normie.
Padaczka miokloniczna – pojawia się między 13 a 20 r. życia. Polega na krótkich, mimowolnych skurczach mięśni. Najczęściej obejmują kończyny górne i barki. Występują seriami po 3,4 skurcze co kilka sekund. Przytomność jest zachowana. W około połowie przypadków dołączają się napady toniczno – kloniczne. Przebieg jest łagodny, objawy ustępują całkowicie. W nielicznych przypadkach napady zwiększają się pogarszając stan chorego.
Duże napady toniczno – kloniczne – występują dwa główne objawy:
utrata świadomości i kurcz toniczny. Dzieli się je na fazę przeddrgawkową (okres zwiastunów) i fazę drgawkową. W fazie przeddrgawkowej występuje zmiana nastroju. Chorzy są drażliwi, przygnębieni. Może pojawić się aura (iluzje, halucynacje), spowolnienie lub przyspieszenie toku myślowego, napięcie emocjonalne z poczuciem lęku. Faza drgawkowa zaczyna się skurczem tonicznym a następnie zaczynają się skurcze kloniczne. Głowa jest odgięta, gałki skierowane do góry, występuje zanik odruchu źrenicowego, zaburzenia krążenia, chory ślini się, oddaje kał, mocz. Po okresie drgawek zapada w śpiączkę. Jeżeli napady następują jeden po drugim, gdy chory nie może odzyskać przytomności mówimy o stanie padaczkowym. Wymaga on natychmiastowej pomocy lekarskiej. Pozostawia rozległe uszkodzenia mózgu.

hastagi na stronie:

#padaczka dziecięca objawy #epilepsja dziecięca #padaczka dziecięca

Related posts

Top